Overslaan en naar de inhoud gaan
Direct afspraak maken?0900 600 7008

De werkvloer

06/10/2016
UnitEars

Pam werkt als woonbegeleider voor Korsakov-patiënten, bezoekt regelmatig bijeenkomsten voor én door slechthorenden, toert graag rond op haar prachtige motor, kortom een actieve positieve dame. Oja, Pam is zelf slechthorend en draagt gehoorapparaten. Graag vertelt ze over haar werk in de zorg, zo ook in deze blog.

33 jaar geleden begon ik...

Toen ik net 16 was en mijn opleiding ging doen om ‘ziekenverzorgende’ (tegenwoordig heet dit verzorgende individuele gezondheidszorg) te worden zei ik het niet als ik iets niet verstond. Ik schaamde mij voor mijn handicap en probeerde het dusdanig zoveel mogelijk te verbergen voor een ieder. En dus lachte ik maar wat als ik iets niet verstond of spiegelde ik mijn collega’s… Ik lachte maar mee als iets blijkbaar leuk was en ik keek droevig mee als iets blijkbaar niet leuk was.

Door mijn opgewekte, positieve karakter en omdat de gesprekken met de patiënten 1 op 1 wel goed gingen, lukte het mij wel om de opleiding te doen. Echter, ik ben ook ‘Pietje Precies’ en werd dus toch onzeker en was vaak gestrest want ik miste uiteindelijk veel belangrijke informatie die tijdens de overdracht gezegd werd en was daarnaast natuurlijk ook gewoon onzeker door mijn leeftijd.

2008

Voor de operatie van mijn CI, droeg ik een badge waarop stond ‘spreek duidelijk, dan versta ik je beter’. Ik was net begonnen na een burn out op mijn nieuwe werkplek en heb gelijk op mijn eerste dag de lijst opgehangen met Do’s en Dont’s voor Slechthorenden voor mijn collega’s.

Dit hielp goed, maar tijdens het echte werk viel dat wel even tegen. Collega’s konden niet snel even wat zeggen en tijdens de koffiepauze was het een supersport om alles te volgen… maar ik kon dat natuurlijk helemaal niet volgen. Wel hielpen sommige collega’s mij door het herhalen wat gezegd werd. Achteraf zeggen collega’s tegen mij dat ik achterdochtig was, dit vonden zij omdat ik altijd vroeg naar het onderwerp. Het was echter helemaal geen achterdocht maar mijn manier om het nog redelijk te verstaan. Als ik namelijk wist waar het over ging dat kon ik het ook beter verstaan. Die truc kennen denk ik de meeste slechthorenden.

Maar zelfs de bewoners (patiënten met de Ziekte van Korsakov) waar ik voor zorgde hielden rekening met mij, dat vond ik zo super leuk!

Nu 8 jaar later

Heb ik al 6 jaar een CI, draag ik mijn badge niet meer, werken we in kleine woongroepen, heb ik niet meer dan 3 collega’s en houdt iedereen altijd rekening met mij. Als ik merk dat ik moe ben, of dat mijn collega’s samen een goed gesprek hebben, trek ik mij lekker terug. Kan ik mij zelf even opladen!

Als we een werkoverleg hebben of uitleg krijgen over een aankomende nieuwe verandering dan zorg ik ervoor dat ik een schrijftolk bij mij heb. Ik heb het liefste mijn ‘eigen’ vaste tolk. Als zij niet kan heb ik op Whatsapp een groepje tolken aangemaakt en vraag ik wie van hen kan. Daar kan dan meestal wel iemand van. Lukt dat niet dan vraag ik een tolk via ‘Tolknet’

Ook heb ik nog een extra microfoontje die via de ringleiding werkt, maar bij veel ruis of als collega’s door elkaar gaan praten, versta ik er niks door. Ik krijg alleen maar een heel ‘vol’ hoofd van alle geluiden die direct in mijn oor klinken. Dat is niet fijn, dus die gebruik ik liever niet.

Tevens werk ik sinds een half jaartje nu 6 uur per dag en ik moet eerlijk zeggen, dat ik dat veel eerder had moeten doen. Ik ben nu niet meer zo moe van mijn werk, kan ontspannen mijn werk doen en ik geniet er van, en daar het gaat het om!


Unitears

Stichting UnitEars, een non-profit stichting voor en door mensen met een gehoorprobleem. Op ons online platform (http://www.unitears.nl) vertellen onze bloggers eerlijk en zeer openhartig over het effect van hun minderhorende oren in het dagelijks leven.

Deze pagina delen met anderen: