#TrotsOpMijnWerk

We spreken met Joyce, een trotse audicien die zelf ook slechthorend is. Haar verhaal gaat over je inleven in de klant, de drempels die veel mensen ervaren bij gehoorverlies en de mogelijkheden die hoortoestellen en andere hulpmiddelen bieden. Met haar persoonlijke ervaring en passie voor het vak helpt ze anderen om weer vol vertrouwen te horen en mee te doen.

Begrip uit ervaring: als audicien én slechthorende  

“Wat fijn dat u ook zo slecht hoort!” roept mijn klant uit, nadat ik haar verteld heb dat ik zelf ook hoortoestellen draag. Ik grinnik. “Ik bedoel niet dat het fijn is dat u niet goed hoort, maar wél fijn dat u weet hoe het is om gehoorapparaatjes te moeten dragen!” Daar ben ik het roerend mee eens. 
 

Echt begrijpen wat slechthorenden ervaren

Tijdens de audiciensopleiding kreeg onze klas er een opdracht waarbij de leerlingen zich tijdelijk een gehoorverlies aan moesten meten. Het was de bedoeling om het dagelijks leven te verkennen met een gehoorbeperking. 

Waarom zou je je schamen?

Tijdens mijn werk merk ik vaak dat mensen zich nog steeds schamen als ze minder goed horen. Maar waarom eigenlijk? Als je ze hebt, kun je weer meedoen. Gesprekken écht kunnen volgen in plaats van er voor spek en bonen bij te staan en in het luchtledige te grijnzen. De televisie weer verstaan, in plaats van vitten op niet synchroon lopende ondertiteling. 
 
Ik besloot het mijn klanten te vragen. Soms zagen ze het als een teken van ouderdom. Een enkeling linkte het zelfs aan cognitieve achteruitgang. “Als ik gehoorapparaatjes draag, denken ze misschien dat ik ook wel vergeetachtig begin te worden!”
 
Het tegendeel is waar. Wanneer je de mensen om je heen niet goed kunt volgen, loop je de kans om jezelf buiten spel te zetten. Je gaat je (soms onbewust) steeds meer isoleren. Stukje bij beetje trek je je terug uit je sociale leven. Het vermogen om te kunnen verstaan, blijft met hoortoestellen beter intact. Onderzoek toont zelfs aan dat onbehandeld gehoorverlies de kans op cognitieve achteruitgang vergroot. 
 

Trots op alle mogelijkheden 

Het dragen van hoortoestellen zou niet langer iets moeten zijn om je voor te generen. Het is mijn missie om dit actief uit te dragen. Trots toon ik iedereen de knalblauwe hoortoestellen achter mijn oren. Iedereen mag ze zien. Iedereen mag horen wat ze voor me doen. Door mijn hoortoestellen kan ik in de wachtkamer van de huisarts weer horen dat ik word geroepen. 
 
Door mijn hoortoestellen kan ik weer zélf bellen, zonder dat ik moet gokken wat er gezegd wordt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over muziek luisteren. Wat was ik onder de indruk toen ik eindelijk alle geluiden en instrumenten in mijn favoriete nummers van elkaar kon onderscheiden, zonder dat het één grote brei werd! 
 
Ook weet ik de weg naar andere hulpmiddelen. Wie de deurbel niet hoort, is vaak gebaat bij een deurbel die flitst in plaats van geluid maakt. Een vergadering niet verstaan kan vaak worden verholpen met solo-apparatuur of, bij een online vergadering, door hoortoestellen met bluetooth. En als ik ooit moeder mag worden, bestaat er gelukkig ook een babyfoon voor slechthorenden. Zo ben ik een stuk minder bang om iets te missen.