0900-600 7008

05/29/2017 Suzan

Suzan op een plein

In mei ging ik een week naar Finland. Samen met negen studenten van de Hanze Hoge school in Groningen en een docent gingen we naar de ‘university week’.

Op maandag 1 mei vlogen wij vanaf Schiphol naar Helsinki, we kwamen daar rond half zes aan en gingen met de trein naar het centrum en vanaf daar liepen wij naar ons hotel. De volgende dag gingen we al op tijd naar de universiteit en moesten we de workshops gaan volgen die daar werden aangeboden. We hadden een vast programma en op de universiteit konden wij ons inschrijven voor de workshops die ons leuk leken. Er waren meerdere studenten uit verschillende landen namelijk uit Duitsland, Oostenrijk, Noorwegen, Denemarken, België, Tsjechië en Engeland. Iedereen sprak Engels met elkaar en de workshops werden natuurlijk ook in het Engels gegeven.

Het was wennen om de omschakeling te maken van Nederlands naar de hele dag door Engels spreken en aan te horen. Maar ik merkte dat ik het ook zwaar vond, mijn studiegenoten zeiden ook dat ze het zwaar vonden. Het kost veel energie om alles goed te verstaan en om Engels voor jezelf te vertalen naar Nederlands in je hoofd. Zelf denk ik dat het voor mij als slechthorende zwaarder was om alles mee te krijgen omdat ik toch extra energie moest geven om de taal goed te verstaan. Ook vond ik het lastig om sommige woorden in het Engels goed te verstaan, het leek soms zoveel op elkaar. Ik probeerde ook te gaan liplezen, dat helpt mij altijd in dit soort situaties. Toen ging het wel wat beter.  De workshops werden op de universiteit gegeven in verschillende klaslokalen. 

Op donderdag merkte ik aan mezelf dat ik ontzettend moe begon te worden. Ik sliep ook minder goed en dat hakte er nu wel in. In de middag besloot ik om op tijd naar ons hotel te gaan en bij te slapen. Eenmaal in bed sliep ik meteen en werd ik een aantal uren later weer wakker. Ik voelde mij gelijk een stuk beter en daarna gingen we met de groep uiteten.  De dag erna gingen we naar een National Park, we besloten om met ons groepje van vijf daar heen te gaan omdat we allemaal ook nog wat van de omgeving wilden zien. Het was prachtig en erg ontspannend! Dezelfde avond hadden de studenten van de universiteit in Helsinki een feest georganiseerd, iedereen van mijn groep wilde wel graag naar het feest, maar ik besloot om in ons hotel te blijven. Ik wilde graag naar het afscheidsfeest toe maar ik was ontzettend moe en verlangde ook wel naar mijn bed. Op dat moment realiseerde ik mij dat ondanks dat mijn mede studenten ook moe waren, zij nog net dat beetje energie overhadden om wel naar het feest te gaan. Maar mij lukte het niet en ik wilde het ook niet.

Wat ik met mijn blog wil vertellen is dat ik mij die week in Helsinki ontzettend bewust was van mijn handicap. Misschien dat ik juist daardoor mezelf er sneller aan kon overgeven om niet meer deel te nemen aan de laatste activiteiten. Toen ik bij mijn ouders kwam merkte ik aan mezelf dat ik er wat emotioneel van werd. Ook al ben ik vanaf mijn geboorte al slechthorend, toch blijft het soms lastig en confronterend als je er zo bewust van wordt. Maar ik heb er ook veel van geleerd, ik laat mijn handicap mij niet in de weg zitten om dit soort uitstapjes aan mij voorbij te laten gaan.

Schoonenberg.nl gebruikt cookies, ook van derde partijen. Hiermee onderzoeken wij en derde partijen anoniem bezoekersgedrag om de website persoonlijker en klantvriendelijker te maken en onze marketing af te stemmen, ook buiten het Schoonenberg.nl domein. U geeft ons toestemming als u onze website verder bezoekt of op Ok drukt. Lees hier meer over onze cookies. Wil je meer lezen over cookies? Ga naar https://www.consuwijzer.nl/telecom-post/internet/privacy/cookies.